اولین اکیپ پزشکی مجهز اعزامی به جنگ

دکتر محمد رضا ناسی زاده فوق تخصص توراکس و از اساتید مجرب دانشگاه علوم پزشکی تبریز سالها قبل در مورد خاطرات دوران جنگ خود خاطراتی را مکتوب برای درج در نشریه به ما ارائه کرده بود که متاسفانه نتوانستیم در دوران دانشجویی آن را منتشر کنیم ضمن سپاس از تمامی بزرگواری ها ایشان خاطرات این بزرگوار را (بدون ویراستاری و بارعایت امانت )می خوانیم :

اينجانب نيز مانند هزاران فرد ديگر ميهنمان جهت كمك به جبهه حق عليه باطل مختصر كمك نموده و شمه اي از آن را كه به ياد دارم مي نويسم :

روزهاي اول جنگ با شنيدن اخبار حمله نيروهاي بعثي عراق به خاك ايران و احساس غرور كه مرزنشينان ما بخصوص مقاومت و پايداري مردم بپا خواسته خوزستان ، كردستان خصوصا خرمشهر كه زادگاه بنده بود ، و همچينين دربدر شدن افراد خانواده اينجانب اعم از خواهران ، برادران و فرزندان آنها مراواداشت كه همگام با مردم بپاخواسته ميهن در اين راه قدمي مثبت برداشته ،‌كمك و مساعدتي براي رزمندگان دلیر اسلام انجام داده باشم .

با مشورت همكاران و دوستان و بخصوص اعضاي انجمن اسلامي كه در آن زمان آقاي دكتر مسعود پزشكيان [وزير اسيق بهداشت درمان و آموزش پزشكي ] در راس آن بود ، با انتشار اعلاميه اي جهت شركت در جبهه و كمك به مجروحان تعداد شركت كنندگان در عرض دو ساعت يكصدوبيست نفر شد كه پس از آماده شدن و تهيه وسايل جراحي از چند بيمارستان شب هنگام حوالي ساعت نه شب عازم غرب كشور شديم . صبح هنگام حوالي ساعت هشت از باختران (كرمانشاه كنوني) عازم غرب كشور و سرپل ذهاب شديم. علت اينكه از باختران عازم سرپل ذهاب شديم اين بود كه فاصله باختران به خط مقدم زياد بود و اغلب مجروحين و بيماران بدحال در لحظات آخر به بيمارستان مي رسيدند . لذا پس از مشورت با عزيزاني چون آقايان دكتر بيات و شيرين زاده (رزيدنتهاي آن زمان) برآن شديم كه به خط مقدم نزديكتر شده و بعنوان يك واحد كمكي مستقر شويم تا در مدت كمتري مجروحين به مركز درماني دسترسي و تحت عمل قرار گيرند.

اين اكيپ اولين اكيپ داوطلب اعزامي مجهز در كشور بود . در ابتدا سعي مي كرديم كه بازهم به خط مقدم نزديكتر شويم ولي در آنجا با كمك دكتر بيلان [استاد مدير كنوني گروه بيماريهاي كودكان دانشگاه علوم پزشكي تبريز ] از اينكار منصرف شديم زيرا احتمال تخليه آنجا مي رفت لذا به ساختمان ارتش كه در آن حوالي ساخته شده بود رفتيم و دو واحد ساختماني شش طبقه گرفته و از همان ساعات اوليه موفق شديم كه تختهاي موجود سفري يا بيمارستاني پيدا نموده و با كمك و ياري از كاركنان انبار آنجا كه مملو از وسايل پزشكي و جراحي و همچنين ملحفه و رختخواب بود و همگي در تجهيز بيمارستان موثر بود رفتيم و همه را جايگزين نموديم .

فاصله خط مقدم جبهه تا مركز بيمارستاني در حدود بيست كيلومتر بود و پايگاه بسيار خوبي بود . هوانيروز در اين مكان ده الي دوازده هليكوپتر داشت كه در انتقال بيماران كمك شاياني نمود.

در اين پايگاه ، شهيد شيرودي (كه در آن زمان فعاليت داشت)هميشه كاركنان بيمارستان جديدالتاسيس ابوذر را مورد ستايش خود قرار مي دادند و هميشه مي فرمودند ما هنگام پرواز چشم و اميدمان به اين بيمارستان است . اين باعث دلگرمی و اشتياق افزونتري در كمك و ياري كاركنان بيمارستان به رزمندگان مي شد.

نيروهاي هوانيروز چنان با ما انس گرفته بودند كه اغلب هنگام صرف غذا با هم بوديم .اثر نيروهاي جراحي نه تنها در هوانيروز اثر بخش بود بلكه ساير ارتشي ها و رزمندگان نيز براي حفظ ميهن اشتياق بيشتري نشان مي دادند .

رزمندگان عشاير نيز هنگام فعاليت چنان ما را مورد تفقد و لطف فراوانشان قرار مي دادند كه ما روز به روز به اين امور (كمك به رزمندگان)راغب تر مي شديم.

تمامي محيط و فضاي جبهه با آمدن اكيپ مجهز جراحي تبريز تغيير پيداكرد بطوريكه جهت كل جنگ كه به سوي عقب نشيني مي رفت با پايداري رزمندگان و بخصوص هوانيروز پيشرفت عراقي ها را سد نموده و نه تنها مانع پيشروي آنها شد بلكه با انهدام تعداد زيادي تانك و تجهيزاتشان مجبور به عقب نشيني و فرار شدند.

با آمدن نمايندگام رهبر معظم انقلاب اسلامي حضرت امام خميني (ره) كه از جمله آيت الله صدوقي ، آيت الله خامنه اي و ديگران سبب تشويق كاركنان بيمارستان شد ، بطوريكه اين مركز نه تنها نيروده به خط مقدم بود بلكه به ساير شهرهاي اطراف مانند گيلان غرب ، اسلام آباد ، صالح اباد ، دهلران ،‌مهران و ايلام نيز نيرو می فرستاد.

علاوه بر پوشش و تجهيز اين بيمارستان در ساير موارد نيز اكيپهاي پزشكي تبريز و دانشگاه هميشه آماده خدمتگذاري بوده و در اكثر حملات افراد متخصص جراحي شركت داشته و كمك مي رساندند.

در عمليات ازاد سازي خرمشهر در دزفول و اهواز شركت فعال داشته و اين شركت گسترده هميشه مورد تحسين اوليا بود.

در سردشت و پيرانشهر اكيپ تبريز در هنگام محاصره فعاليت بسياري داشته است.

درچغالوندكه پاسداران دچار بيماريهاي عفوني مثل اسهال و ... شده بودند اكيپ امداد بوسيله آقاي سليم وند و چاره ساز فرستاده شد زيرا انتقال آنها امكان پذير نبود. پس از درمان و بهبودي و سلامتي كامل اكيپ مراجعت نمود. نظير اين عمليات ها بارها تكرار شد.اين مركز نيز به مداوا و درمان و درصورت لزوم عمل هاي جراخي خانواده هاي مرزنشين مانند سزارين مي پرداخت.

گاهي اكيپ هاي داوطلب به خط مقدم رفته و از نزديك به مجروحان رسيدگي نموده و مداواي فوري انجام مي گرديد.

نظر به استقبال فراوان و گسترش اهداف در زمان جنگ و انتظار بيش از حد از اين مركز درماني دانشگاه تبريز با اعزام متخصصين ديگر مانند ارتوپد ، گوش و حلق و بيني و ساير رشته هاي پزشكي به تقويت اين مركز همت گماشتند.

البته كسب تجارب علمي جنگي در ايام جنگ كمك شايان نمود ولي تجارب افراد از مدتها پيش (مي توان گفت كه از شروع انقلاب بخصوص حوادث بيست و نهم بهمن پنجاه و شش برخورد مردم با پليس و ادامه حركات انقلابي كه تا بيست و دوم بمهن پنجاه و هفت ادامه داشته)مورد تحسين انقلابيون بود و  اكثر مجروحين به بخش جراحي توراكس مراجعه كرده و رزيدنتها و انترنها كه با دلسوزي كار مي كردند و علاقه به بهبودي هرچه سريعتر بيماران داشته و دارند.

تا پايان جنگ بيمارستان ابوذر همچنان فعاليت گسترده اي در خدمت به رزمندگان وطن خويش انجام داد.

اين مركز سبب خشم نيروهاي بعثي شده و مبادرت به بمباران آنجا نودند كه شهادت تعدادي از بيماران رزمنده و كاركنان را به دنبال داشت ولي هرگز مابقي افراد دست از تلاش و و ياري برنداشتند. اين بود گزيده اي از خاطرات اين بنده حقير در جبهه جنگ تحميلي عراق به ايران.

                                          به اميد پيروزي هميشگي حق عليه باطل